اعجازِ مادر

                اعــجـــازِ مـــــادر

  ای خـدای جـهـان، کـودکـی‌ام را بـر مـن بـاز بـده

مــادر! بــیـا و شــب تـا صــبـح بـر مـن نـاز بــده

بـار بـار دســت بـر ســرم بـکـش و نوازشــم کن

در گَـهـوارهٔ مـتـروکِ قـدیـمـم بـر مـن گـاز بــده

   شـاعــر: شـعـیـب بـــــــــاور

سفری کوتاه به سالیان دور؛ آنجا که جهان در تپش‌های قلب مادر معنا می‌یافت و زمان، در آرام‌ترین تکان‌های یک گهواره آرام می‌گرفت؛ جایی که زندگی ساده بود و امنیت، در سایه‌ی آغوش مادر جریان داشت.
این شعر، نجوايی است با خدای جهان برای لمس دوباره‌ی پاکی و آرامش کودکانه؛ تمنایی لطیف برای بازگشت به لحظاتی که در کنار مادر، دل بی‌هراس می‌تپید و جهان رنگ اطمینان داشت.

و در نهایت، ستایشی است از آن آغوشی که معنای نخستین آرامش، مهر و پناه در زندگی انسان را شکل می‌دهد.